Αν έπρεπε να απαντήσεις μονολεκτικά…

Πώς θα κρατούσες ένα τραυματισμένο πουλί στα χέρια σου;

Πώς θα χάϊδευες ένα νεογέννητο μωρό;

Απαλά; 

Και γιατί δεν κρατάς απαλά εσένα και τους άλλους όπως εκείνο το μικρό κομμάτι ριζόχαρτο ανάμεσα στον αντίχειρα και τον δείκτη; Όπως το νεογέννητο μωρό και το τραυματισμένο πουλί;

Η απαλότητα απορροφά τους κραδασμούς από τις αναπόφευκτες συγκρούσεις της ζωής. Επιβραδύνει και επιτρέπει την παρατήρηση και τη σύνδεση.

Είναι μια διαρκής ερώτηση. Ένα απλωμένο χέρι που μας προσκαλεί να δούμε τον ρόλο που παίζουμε στη δημιουργία του κόσμου με τα λόγια και τις πράξεις μας.

Είναι πάντα μια επιλογή. Κι αυτή η επιλογή μάς κρατά υπόλογους απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. 

Δεν είναι επιλογή για δάφνες. Δεν είναι μια ακόμη ιδιότητα που μπορεί να εμπορευματοποιηθεί και να μας πουληθεί σε σχέδια και φανσυ προϊόντα. Η απαλότητα δεν είναι ιδιοκτησία ενός συγκεκριμένου τύπου ατόμου. Είναι βαθειά γλυκάδα στις επιλογές που κάνουμε όταν αμφισβητούμε και αρνούμαστε να επιδοθούμε σε κύκλους βίας που καταστρέφουν τον κόσμο.

Η απαλότητα είναι συμπόνοια. Σημαίνει να υποφέρουμε μαζί με αυτόν που υποφέρει, να κρατάμε με χάδι αυτόν που το χρειάζεται.

Είναι ένα ποτάμι που η επίμονη ροή του δίνει ζωή στη γη, χαράζει βουνά και καθορίζει ποιοι είμαστε. Είναι ταυτόχρονα μια ισχυρή δύναμη για αλλαγή και μια απλή συνταγή για τη διατήρηση της ζωής.

Είναι το πώς κρατάμε ο ένας τον άλλον και τον εαυτό μας.

.

Όταν κρατάμε και κρατιόμαστε με απαλότητα, αισθανόμαστε ασφάλεια και δε νιώθουμε την ανάγκη να αποδείξουμε οτιδήποτε ή να αμυνθούμε. Μας επιτρέπεται να γίνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. 

Μεγάλο μέρος της βίας που απειλεί να καταλάβει το ανθρώπινο πνεύμα πηγάζει από την βαθειά προγραμματισμένη πίστη στην υπό όρους αξία. Μας λένε τι πρέπει να είμαστε, να κάνουμε και να έχουμε αν θέλουμε να μας αγαπούν και να αξίζουμε. Και ότι πρέπει να θάψουμε, να κρύψουμε ή να αλλάξουμε τα κομμάτια του εαυτού μας που δεν ταιριάζουν.

Όταν είμαστε σε εγρήγορση, είμαστε σε κατάσταση στρες. Βλέπουμε τα πάντα ως έναν πιθανό κίνδυνο από τον οποίο πρέπει να προφυλαχθούμε. Το σύστημα επωφελείται από το ότι είμαστε σε κατάσταση εγρήγορσης. Τροφοδοτεί μια νοοτροπία ελιτισμού και αριστείας και ταυτόχρονα μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Είναι πιο πιθανό να ξοδέψουμε χρήματα όταν νιώθουμε φόβο, όταν δε νιώθουμε αρκετοί σε αυτήν την υπό όρους συνθήκη.

Μας κρατάει σφιχτά, σκληρά και άτσαλα για να εξυπηρετεί τους δικούς του σκοπούς.

Αλλά όταν είμαστε απαλοί, είμαστε συνδεδεμένοι σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Μπορούμε να παρατηρούμε και να φιλτράρουμε πληροφορίες με διαίσθηση και σοφία. Μπορούμε να αφήσουμε τα πράγματα να πάνε εκεί που είναι να πάνε. Μπορούμε να είμαστε αυτό που είμαστε. Όχι απλά ως μεμονωμένα άτομα αλλά ως μέρος ενός όμορφου συνόλου, φτιαγμένα για να μας κρατούν απαλά και να ανθίζουμε.

Η απαλότητα έχει χώρο για όλους. Δεν κάνει διακρίσεις.

Είναι μια καθησυχαστική φωνή που μας λέει ότι είναι οκ να είμαστε αυτό που είμαστε, όπου είμαστε, όπως είμαστε.

Μας παρέχει τις προϋποθέσεις για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, να μαθαίνουμε και να εξελισσόμαστε. Είναι μια φωνή ενθάρρυνσης, που λέει ότι είναι καλό να κάνεις λάθη και να αποτυγχάνεις. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μας επευφημεί καθώς το κάνουμε. Μας βοηθά να μοιραστούμε με τον κόσμο το ποιοι πραγματικά είμαστε.

Η απαλότητα αφήνει χώρο στον κόσμο να αναδυθεί από τις αξίες που συλλογικά αποφασίζουμε ότι έχουν μεγαλύτερη σημασία για εμάς. Βοηθά την κοινωνία να ενωθεί και να αναπτυχθεί, φυτεύοντας τους σπόρους για το μέλλον.

Αλλά ένα πράγμα είναι πάντα αλήθεια. Η απαλότητα αρχίζει και τελειώνει στο το πώς κρατιόμαστε και πώς κρατάμε.

Τόσο απαλό είναι το μονοπάτι της εξέγερσης σε έναν εχθρικό κόσμο. 

Η απαλότητα είναι πάντα επιλογή. 

Η απαλότητα είναι αγάπη.